De wetten van Kirchhoff uitgelegd: KCL en KVL met uitgewerkte voorbeelden
De wetten van Kirchhoff uitgelegd: stroomwet (KCL) en spanningswet (KVL), knooppunten, lussen en tekenregels, 3 uitgewerkte schakelingen, gecontroleerd met Arduino en multimeter.
De wetten van Kirchhoff zijn de twee basisregels die beschrijven hoe stromen en spanningen zich in een elektrische schakeling verdelen. De stroomwet van Kirchhoff (KCL) zegt: de som van de stromen die een knooppunt in vloeien is gelijk aan de som van de stromen die eruit vloeien. De spanningswet van Kirchhoff (KVL) zegt: als je een gesloten lus helemaal rondgaat, is de som van de spanningen die je tegenkomt, met hun tekens, nul. De Duitse natuurkundige Gustav Kirchhoff publiceerde deze twee regels in 1845, toen hij nog student was; tegenwoordig rust elke schakelingsanalyse, van één enkele LED tot het moederbord van je telefoon, op deze twee zinnen.
De wet van Ohm geeft het verband tussen spanning, stroom en weerstand van één enkel component; de wetten van Kirchhoff houden rekening met hoe die componenten met elkaar verbonden zijn. Samen laten ze je schakelingen met meerdere takken, en zelfs met meerdere spanningsbronnen, oplossen met alleen pen en papier. In dit artikel vind je de begrippen knooppunt en lus, de tekenregel waar mensen het vaakst over struikelen, drie stap voor stap uitgewerkte schakelingen, een experiment waarmee je de wetten met een Arduino, ESP32 en Raspberry Pi Pico door meting controleert, controles met een multimeter en de fouten die leerlingen het vaakst maken.

Wat zijn de wetten van Kirchhoff? Knooppunten, takken en lussen
Voordat je de wetten van Kirchhoff toepast, moet je de schakeling goed lezen, en daarvoor zijn vier begrippen genoeg. Een knooppunt is een punt waar drie of meer componenten samenkomen; alle pootjes in dezelfde breadboardrij vormen samen één knooppunt, omdat een ideale draad geen weerstand heeft. Een tak is het pad tussen twee knooppunten dat één enkele stroom voert; een tak kan één component bevatten of meerdere in serie. Een lus is een gesloten pad dat bij een knooppunt begint, takken volgt en terugkeert bij hetzelfde knooppunt. De kleinste lussen, waarin geen andere lus zit, heten mazen. Vind je schakelschema's moeilijk te lezen, kijk dan eerst even naar Een schakelschema lezen.
| Begrip | Definitie | Voorbeeld in een Arduino-schakeling |
|---|---|---|
| Knooppunt | Een punt waar drie of meer componenten samenkomen | Het middelpunt waar de twee weerstanden van een spanningsdeler en de belasting samenkomen (knooppunt A in voorbeeld 2) |
| Tak | Het pad tussen twee knooppunten dat één enkele stroom voert | Het pad van een digitale pin, een weerstand van 220 Ω en een LED |
| Lus | Een gesloten pad dat terugkeert naar het knooppunt waar het begon | 5V → weerstand → LED → GND → 5V |
| Maas | De kleinste lus, zonder andere lus erin | De ring tussen twee parallel geschakelde LED-takken |
| Referentiepunt | Het punt van 0 V waartegen we spanningen meten | De GND-pin van de Arduino |
De stroomwet van Kirchhoff (KCL): wat erin gaat, komt eruit
De formule van de stroomwet is ΣI in = ΣI uit. Je kunt hetzelfde schrijven als ΣI = 0 door inkomende stromen positief en uitgaande stromen negatief te tellen. Achter de wet zit behoud van lading: elektronen kunnen zich niet in een knooppunt ophopen of uit het niets verschijnen, dus alle lading die een punt in stroomt, moet op hetzelfde moment weer weg. Denk aan water in buizen: als een buis met 30 liter per minuut zich in tweeën splitst en er 10 liter door de ene tak stroomt, moet er precies 20 liter door de andere. Elektriciteit werkt net zo: als een stroom van 30 mA zich over twee takken verdeelt en de ene tak neemt 10 mA, dan neemt de andere 20 mA.
Laten we oefenen met een voorbeeld. Er vloeien I1 = 50 mA en I2 = 20 mA een knooppunt in en I3 = 15 mA eruit; we zoeken de stroom I4 in een vierde draad en nemen aan dat die ook naar buiten vloeit. Volgens KCL geldt 50 + 20 = 15 + I4, dus I4 = 55 mA. Had je aangenomen dat I4 het knooppunt in vloeit, dan was de vergelijking 50 + 20 + I4 = 15 geweest, met I4 = −55 mA. Het minteken is geen fout; het vertelt je alleen dat de stroom tegengesteld loopt aan de richting die je aannam. Deze wet kom je dagelijks tegen in Arduino-projecten: de totale stroom die uit de 5V-pin van het board komt, is de som van de stromen van alle sensoren, LED's en modules op die lijn. De berekening die je maakt bij het kiezen van een voeding is eigenlijk een KCL-berekening.
De spanningswet van Kirchhoff (KVL): de som rond een gesloten lus is nul
De formule van de spanningswet is ΣV = 0: als je een gesloten lus rondgaat, is de som van de spanningsstijgingen van de bronnen gelijk aan de som van de spanningsvallen over weerstanden en andere componenten. Dit volgt uit behoud van energie. Denk aan een bergwandeling: als je een heuvel op klimt en via een andere route terugkomt op je beginpunt, is je totale hoogteverandering nul. In een schakeling tilt de spanningsbron de ladingen naar een bepaalde "hoogte" en gebruiken de weerstanden en LED's die stap voor stap op; als je weer bij je beginpunt aankomt, sluit de som op nul.
KVL heeft twee belangrijke gevolgen. Ten eerste tellen de spanningen van componenten in serie op tot de bronspanning: als drie weerstanden in serie met een batterij van 9 V 2 V, 3 V en 4 V laten vallen, is de som precies 9 V. Ten tweede hebben alle takken die parallel tussen dezelfde twee knooppunten staan dezelfde spanning, want twee van zulke takken vormen samen een lus en de spanning die over de ene valt, moet gelijk zijn aan die over de andere. Alle regels in Weerstanden in serie en parallel zijn in feite bijzondere gevallen van deze twee wetten.
De tekenregel: richtingen kiezen en plus of min
De meeste fouten met de wetten van Kirchhoff komen door tekens. De regel is simpel, maar je moet hem consequent toepassen. Neem eerst voor elke tak een stroomrichting aan en markeer die met een pijl in het schema; je hoeft de richting niet goed te raden. Kies dan voor elke lus een looprichting (meestal met de klok mee) en schrijf, terwijl je de lus in die richting doorloopt, de spanning van elk component dat je tegenkomt op volgens de tabel hieronder. De afspraak in dit artikel is: spanningsstijgingen zijn positief, spanningsvallen zijn negatief.
| Component | Looprichting | Wat je in de KVL-vergelijking schrijft |
|---|---|---|
| Weerstand | Dezelfde richting als de aangenomen stroom | −I × R (spanningsval) |
| Weerstand | Tegen de aangenomen stroom in | +I × R (spanningsstijging) |
| Spanningsbron (batterij, adapter) | Van − naar + | +V |
| Spanningsbron (batterij, adapter) | Van + naar − | −V |
| LED of diode (geleidend) | Van anode naar kathode | −Vf (ruwweg constante spanningsval) |
Kirchhoff toepassen met de wet van Ohm, stap voor stap
- Teken de schakeling; geef de knooppunten letters (A, B…), geef de weerstanden en bronnen een naam en kies GND als referentiepunt.
- Definieer voor elke tak een stroom (I1, I2, I3…) en geef de richting aan met een pijl.
- Zijn er n knooppunten, schrijf dan de KCL-vergelijking voor willekeurige n − 1 ervan op.
- Zijn er b takken, schrijf dan de KVL-vergelijking voor b − n + 1 onafhankelijke lussen op (meestal de mazen).
- Schrijf de weerstandsspanningen als I × R met de wet van Ohm, zodat alleen de stromen als onbekenden overblijven.
- Los het stelsel vergelijkingen op door substitutie of eliminatie; als je in kΩ en mA werkt, komen de uitkomsten direct in volt.
- Controleer je antwoord: kijk of KVL klopt voor een lus die je niet hebt gebruikt en of het vermogen dat de bronnen leveren gelijk is aan het vermogen dat de weerstanden dissiperen.
Waarom dit aantal vergelijkingen? Elke takstroom is een onbekende, dus er zijn b onbekenden. Schrijf je KCL voor alle n knooppunten, dan is de laatste af te leiden uit de andere, dus slechts n − 1 ervan geven nieuwe informatie. KVL levert de overige b − (n − 1) vergelijkingen. De methoden knooppuntanalyse en maaswijze analyse die je in de les tegenkomt, zijn gewoon georganiseerde toepassingen van deze twee wetten: bij knooppuntanalyse schrijf je KCL in knooppuntspanningen, bij maasanalyse schrijf je KVL in maasstromen. De rekenmachine voor de wet van Ohm en de tool voor weerstanden in serie en parallel versnellen het rekenwerk.
Voorbeeld 1: een serieschakeling met een LED en een weerstand
Wanneer een digitale pin van de Arduino HIGH is, geeft hij 5 V af. We sluiten een weerstand van 220 Ω aan op die pin en een rode LED op het andere uiteinde van de weerstand, met de kathode van de LED naar GND. De schakeling heeft één tak en één lus, dus één KVL-vergelijking is genoeg. We nemen de doorlaatspanning van de rode LED als Vf ≈ 2,0 V. Beginnend bij GND en in de richting van de stroom rondgaand: de pin geeft +5 V, de weerstand −220 × I, de LED −2,0 V. De vergelijking is 5 − 220 × I − 2,0 = 0, wat I = 3,0 / 220 = 13,6 mA geeft. Over de weerstand valt 3,0 V en over de LED 2,0 V; samen zijn ze gelijk aan de 5 V van de bron.
| Component | Spanning | Stroom | Vermogen |
|---|---|---|---|
| Arduino-pin (bron) | +5,0 V | 13,6 mA | Levert 68,2 mW |
| Weerstand van 220 Ω | −3,0 V | 13,6 mA | Dissipeert 40,9 mW |
| Rode LED | −2,0 V | 13,6 mA | Dissipeert 27,3 mW |
| Totaal (KVL en vermogensbalans) | 0 V | — | 68,2 = 40,9 + 27,3 mW |
In een echte schakeling is de uitkomst iets anders. De uitgangsspanning van een pin van een Arduino Uno zakt een beetje in terwijl hij stroom levert; in deze schakeling zakt de pin naar ongeveer 4,7–4,8 V en komt de stroom uit op ongeveer 12,5 mA; ook de doorlaatspanning van de LED varieert met kleur en stroom. Toch blijft de methode dezelfde: stel de vergelijking van Kirchhoff op en schrijf de weerstandsspanning met de wet van Ohm. In Wat is een LED? hebben we uitgelegd waarom een LED geen vaste weerstand heeft en je hem moet behandelen als een ruwweg constante spanningsval. De juiste weerstand voor elke kleur vind je in seconden met de LED-weerstandcalculator.
Voorbeeld 2: een spanningsdeler met parallelle takken
Nu een iets realistischer schakeling: de voeding van 5 V loopt eerst door R1 = 1 kΩ en bereikt knooppunt A. Vanaf knooppunt A vertrekken twee takken: de ene gaat via R2 = 2,2 kΩ naar GND, de andere via R3 = 3,3 kΩ. Dit is een spanningsdeler met een belasting over de onderste weerstand. De enige onbekende knooppuntspanning is VA. Schrijf KCL op voor knooppunt A: de stroom door R1 is gelijk aan de som van de stromen door R2 en R3. Met de wet van Ohm de stromen uitgedrukt in spanning (in kΩ en mA) geeft (5 − VA) / 1 = VA / 2,2 + VA / 3,3. De rechterkant is VA × 0,7576, dus de vergelijking wordt 5 = VA × 1,7576 en VA ≈ 2,845 V.
| Grootheid | Berekening | Resultaat |
|---|---|---|
| I1 (door R1) | (5 − 2,845) / 1 kΩ | 2,155 mA |
| I2 (door R2) | 2,845 / 2,2 kΩ | 1,293 mA |
| I3 (door R3) | 2,845 / 3,3 kΩ | 0,862 mA |
| KCL-controle | I2 + I3 | 2,155 mA = I1 |
| Vermogensbalans | 5 V × 2,155 mA | 10,78 mW = 4,64 + 3,68 + 2,45 mW |
Nu controleren we met KVL. In de linkermaas gevormd door de bron, R1 en R2 (5 V → R1 → R2 → GND) krijgen we 5 − 2,155 − 2,845 = 0. In de rechtermaas gevormd door R2 en R3 hebben beide weerstanden dezelfde spanning (2,845 V) en is het verschil nul; daarom delen parallelle takken dezelfde spanning. Hetzelfde resultaat haal je met de vervangingsweerstand: R2 ∥ R3 = 1,32 kΩ, het totaal is 2,32 kΩ en 5 / 2,32 = 2,155 mA. De praktische les van dit voorbeeld: voordat R3 is aangesloten, is de uitgang van de deler 5 × 2,2 / 3,2 ≈ 3,44 V; zodra de belasting is aangesloten, zakt die naar 2,845 V. De formule van de spanningsdeler klopt alleen als er geen stroom uit de uitgang wordt getrokken; voeg je een belasting toe, dan moet je de berekening opnieuw doen met KCL. Voor een snelle controle kun je de spanningsdelercalculator gebruiken.
Voorbeeld 3: een schakeling met twee bronnen en een negatieve stroom
De echte kracht van de wetten van Kirchhoff blijkt bij schakelingen die je niet met serie-parallelreductie kunt oplossen. Links is een bron van V1 = 9 V via R1 = 1 kΩ verbonden met een gemeenschappelijk knooppunt A; rechts is een bron van V2 = 5 V via R2 = 1 kΩ met hetzelfde knooppunt verbonden; vanaf knooppunt A gaat een belastingsweerstand R3 = 2 kΩ naar GND. De minpolen van beide bronnen zitten op GND. We nemen de stromen zo aan: I1 en I2 vloeien van de bronnen naar A en I3 vloeit van A naar GND. Met twee knooppunten (A en GND) en drie takken schrijven we 1 KCL- en 2 KVL-vergelijkingen op (in kΩ en mA):
- KCL (knooppunt A): I1 + I2 = I3
- KVL (linkermaas): 9 − 1 × I1 − 2 × I3 = 0
- KVL (rechtermaas): 5 − 1 × I2 − 2 × I3 = 0
Vervang je I3 door I1 + I2, dan wordt de linkermaas 3 × I1 + 2 × I2 = 9 en de rechtermaas 2 × I1 + 3 × I2 = 5. Vermenigvuldig de eerste vergelijking met 3 en de tweede met 2, trek ze van elkaar af en je krijgt 5 × I1 = 17, dus I1 = 3,4 mA. Terugsubstitutie geeft I2 = −0,6 mA en I3 = 2,8 mA. De negatieve I2 laat zien dat de stroom niet van de bron van 5 V naar A loopt, maar van A naar de pluspool van de bron van 5 V: de bron van 9 V voedt de belasting en duwt ook nog 0,6 mA in de bron van 5 V. Laten we controleren met de vermogensbalans: V1 levert 9 × 3,4 = 30,6 mW; R1 dissipeert 11,56 mW, R2 0,36 mW en R3 15,68 mW, terwijl V2 5 × 0,6 = 3 mW opneemt. Het totaal is weer 30,6 mW, dus de oplossing klopt. Ook de buitenste lus die we niet gebruikten, klopt: 9 − 3,4 − 0,6 − 5 = 0.
Kirchhoffs wetten controleren door te meten met een Arduino
Om de theorie in een experiment te zien, combineren we een spanningsdeler en een LED in één schakeling. Ga van de 5V-pin via R1 = 330 Ω naar punt A. Vanaf punt A vertrekken twee takken: de ene gaat via R2 = 2,2 kΩ naar GND, de andere gaat via R3 = 220 Ω naar punt B en vandaar naar de anode van een rode LED; de kathode van de LED is verbonden met GND. Het board leest de spanningen op punt A en B in op zijn analoge ingangen, berekent de stroom door elke weerstand met de wet van Ohm en laat zien of KCL klopt in knooppunt A. Eerst een voorspelling: als je de LED behandelt als een constante val van 1,9 V en KCL opschrijft voor knooppunt A, geeft de vergelijking (5 − VA) / 330 = VA / 2200 + (VA − 1,9) / 220 VA ≈ 2,96 V, I1 ≈ 6,2 mA, I2 ≈ 1,35 mA en I3 ≈ 4,8 mA.
| Punt in de schakeling | Arduino Uno | ESP32 | Raspberry Pi Pico |
|---|---|---|---|
| Voeding (bovenkant van R1) | 5V | 3V3 | 3V3(OUT), pin 36 |
| Punt A (knooppunt van R1, R2, R3) | A0 | GPIO 34 | GP26 (ADC0) |
| Punt B (R3 en anode van de LED) | A1 | GPIO 35 | GP27 (ADC1) |
| Onderkant van R2 en kathode van de LED | GND | GND | GND |
1// Kirchhoff yasalarını ölçerek doğrulama / Verifying Kirchhoff's laws by measurement
2// Besleme -> R1 (330) -> A ; A -> R2 (2.2k) -> GND ; A -> R3 (220) -> B -> LED -> GND
3// Supply -> R1 (330) -> A ; A -> R2 (2.2k) -> GND ; A -> R3 (220) -> B -> LED -> GND
4
5#if defined(ARDUINO_ARCH_ESP32)
6const float VCC = 3.30; // 3V3 pininde ölçtüğün gerilim / voltage you measured on 3V3
7const int PIN_A = 34; // ADC1, yalnız giriş / ADC1, input only
8const int PIN_B = 35;
9float readVolts(int pin) {
10 return analogReadMilliVolts(pin) / 1000.0; // kalibre edilmiş okuma / calibrated reading
11}
12#else
13const float VCC = 5.00; // 5V pininde ölçtüğün gerilim / voltage you measured on 5V
14const int PIN_A = A0;
15const int PIN_B = A1;
16float readVolts(int pin) {
17 return analogRead(pin) * VCC / 1023.0; // 10 bit ADC, referans 5V / 5V reference
18}
19#endif
20
21const float R1 = 330.0; // ohm
22const float R2 = 2200.0;
23const float R3 = 220.0;
24
25float averageVolts(int pin) { // 16 okumanın ortalaması / average of 16 readings
26 float sum = 0;
27 for (int i = 0; i < 16; i++) {
28 sum += readVolts(pin);
29 }
30 return sum / 16.0;
31}
32
33void setup() {
34 Serial.begin(115200);
35}
36
37void loop() {
38 float vA = averageVolts(PIN_A);
39 float vB = averageVolts(PIN_B);
40
41 float vR1 = VCC - vA; // R1 gerilimi / voltage across R1
42 float vR2 = vA; // R2 gerilimi / voltage across R2
43 float vR3 = vA - vB; // R3 gerilimi / voltage across R3
44 float vLed = vB; // LED gerilimi / voltage across the LED
45
46 float i1 = vR1 / R1 * 1000.0; // Ohm kanunu, mA / Ohm's law, mA
47 float i2 = vR2 / R2 * 1000.0;
48 float i3 = vR3 / R3 * 1000.0;
49
50 // KAY: A düğümüne giren = çıkan / KCL: into node A = out of node A
51 Serial.print(F("I1 = "));
52 Serial.print(i1, 2);
53 Serial.print(F(" mA I2 + I3 = "));
54 Serial.print(i2 + i3, 2);
55 Serial.print(F(" mA fark / error = "));
56 Serial.print(i1 - i2 - i3, 3);
57 Serial.println(F(" mA"));
58
59 // KGY: dış çevre / KVL: outer loop
60 Serial.print(F("VR1 + VR3 + VLED = "));
61 Serial.print(vR1, 2);
62 Serial.print(F(" + "));
63 Serial.print(vR3, 2);
64 Serial.print(F(" + "));
65 Serial.print(vLed, 2);
66 Serial.print(F(" = "));
67 Serial.print(vR1 + vR3 + vLed, 2);
68 Serial.print(F(" V kaynak / supply = "));
69 Serial.print(VCC, 2);
70 Serial.println(F(" V"));
71
72 // KGY: paralel kollar aynı gerilimde / KVL: parallel branches share one voltage
73 Serial.print(F("VR2 = "));
74 Serial.print(vR2, 2);
75 Serial.print(F(" V VR3 + VLED = "));
76 Serial.print(vR3 + vLed, 2);
77 Serial.println(F(" V"));
78 Serial.println();
79 delay(2000);
80}De code leest elk punt 16 keer uit en middelt de metingen, wat kleine ADC-schommelingen gladstrijkt. Op de Arduino Uno geeft analogRead() een getal van 0 tot 1023 terug en is de referentie de 5V-lijn, dus één stap is ongeveer 4,9 mV. In het ESP32-gedeelte geeft de functie analogReadMilliVolts() direct de gekalibreerde waarde in millivolt terug; GPIO 34 en 35 zijn pins die alleen als ingang werken en bij de ADC1-eenheid horen, die blijft werken terwijl Wi-Fi aan staat. Dankzij de regel met #if compileert dezelfde code op beide boards. Met de Serial Monitor op 115200 baud zie je op de Uno een regel als "I1 = 6.17 mA I2 + I3 = 6.17 mA". De KCL-fout is dicht bij nul maar niet precies nul; meestal blijft hij onder 0,3 mA en komt hij door de tolerantie van 1–5% van de weerstanden en de grootte van de ADC-stappen. Op de ESP32 bij 3,3 V is I1 ongeveer 3,1 mA en brandt de LED zwakker.
Hetzelfde experiment met de Raspberry Pi Pico (MicroPython)
Voed de schakeling op de Pico vanaf de 3V3(OUT)-pin; sluit punt A aan op GP26 en punt B op GP27. De ADC van de Pico geeft met read_u16() een waarde van 0 tot 65535 terug en zijn referentie is ongeveer 3,3 V, dus de ruwe waarde vermenigvuldigen met 3,3 en delen door 65535 geeft de spanning. Bij 3,3 V blijft er minder spanning over voor de weerstanden, dus de stromen zijn kleiner: neem je de LED als 1,8 V, verwacht dan VA ≈ 2,26 V, I1 ≈ 3,1 mA, I2 ≈ 1,0 mA en I3 ≈ 2,1 mA. Heb je je Pico nog niet ingesteld, volg dan de Thonny-stappen in Wat is de Raspberry Pi Pico?.
1from machine import ADC, Pin
2import time
3
4VCC = 3.3 # 3V3(OUT) pininde ölçtüğün gerilim / voltage you measured on 3V3(OUT)
5R1, R2, R3 = 330, 2200, 220 # ohm
6adc_a = ADC(Pin(26)) # GP26 = ADC0, A noktası / node A
7adc_b = ADC(Pin(27)) # GP27 = ADC1, B noktası / node B
8
9def volts(adc):
10 total = 0
11 for _ in range(16): # 16 okumanın ortalaması / average of 16 readings
12 total += adc.read_u16()
13 return total / 16 * VCC / 65535
14
15while True:
16 v_a = volts(adc_a)
17 v_b = volts(adc_b)
18 i1 = (VCC - v_a) / R1 * 1000 # Ohm kanunu, mA / Ohm's law, mA
19 i2 = v_a / R2 * 1000
20 i3 = (v_a - v_b) / R3 * 1000
21 # KAY: A düğümüne giren = çıkan / KCL: into node A = out of node A
22 print("I1 = {:.2f} mA I2 + I3 = {:.2f} mA fark / error = {:.3f} mA".format(i1, i2 + i3, i1 - i2 - i3))
23 print("VR1 = {:.2f} V VR2 = {:.2f} V VR3 = {:.2f} V VLED = {:.2f} V".format(VCC - v_a, v_a, v_a - v_b, v_b))
24 time.sleep(2)De wetten experimenteel controleren met een multimeter

Met een multimeter zie je de wetten van Kirchhoff door direct te meten, zonder code te schrijven. Voor KVL draai je de keuzeschakelaar naar gelijkspanning (DCV); meet eerst de bronspanning en daarna een voor een de spanning van elk component in de lus. Zet je de rode meetpen steeds op het uiteinde dat in je looprichting eerst komt en de zwarte op het volgende, dan kloppen de tekens automatisch. Voor KCL moet je de schakeling openen: steek het rode snoer in de mA-aansluiting, ontkoppel de tak die je wilt meten op één punt en zet de multimeter in serie over de onderbreking. Praktischer is de spanning over een weerstand meten en delen door de waarde om de stroom te krijgen; zo hoef je de schakeling nooit te openen. De meetbereiken en de zekering hebben we uitgebreid uitgelegd in Een multimeter gebruiken.
| Meting | Waar de meetpennen komen | Verwacht (bij 5,00 V) |
|---|---|---|
| Bron | 5V en GND | 5,00 V |
| V_R1 | 5V en punt A | ≈ 2,04 V |
| V_R2 | Punt A en GND | ≈ 2,96 V |
| V_R3 | Punt A en B | ≈ 1,06 V |
| V_LED | Punt B en GND | ≈ 1,90 V |
| KVL-controle | V_R1 + V_R3 + V_LED | 2,04 + 1,06 + 1,90 = 5,00 V |
| KCL-controle (mA-bereik) | I1 tegenover I2 + I3 | ≈ 6,18 mA = 1,35 + 4,83 mA |
Verwacht niet dat je metingen precies overeenkomen met de berekening; verschillen van 2–5% zijn normaal. Daar zijn vier redenen voor: de tolerantie van de weerstanden (5% bij weerstanden met gouden ring, 1% bij die met bruine ring), de nauwkeurigheid van de multimeter zelf (bij budgetmodellen rond 0,5% plus een paar digits op gelijkspanning), de interne weerstand van de meter op het mA-bereik (van een paar ohm tot 10 Ω; omdat hij in serie staat met de tak, verlaagt hij de stroom licht) en de doorlaatspanning van de LED die met de temperatuur verandert. Op het spanningsbereik is de ingangsweerstand van de meter meestal 10 MΩ, dus het effect op kΩ-schakelingen is verwaarloosbaar. Is het verschil groter dan 10%, dan is misschien een weerstandswaarde verkeerd afgelezen, zit een verbinding los of zijn breadboardrijen door elkaar gehaald; controleer het aan de hand van het schema van de interne verbindingen in Wat is een breadboard?.
Waar zijn de wetten van Kirchhoff nuttig? Projectideeën
- Vermogensbudget: tel de stroom van alle modules in je project op (KCL) en controleer of de adapter of batterij die kan leveren; gebruik de batterijduurcalculator om de looptijd te schatten.
- Arduino-voltmeter: bouw een spanningsdeler die 0–25 V meet en houd met KCL rekening met de belasting van de analoge ingang; de stappen staan in Een Arduino-voltmeter bouwen.
- Paneel met meerdere LED's: geef elke LED een eigen weerstand, bereken de totale stroom en controleer of die binnen de grenzen van de pin en de regelaar blijft.
- LDR-lichtmeter: een LDR en een vaste weerstand vormen een spanningsdeler; reken met KVL terug van de gemeten spanning naar de weerstand van de LDR (LDR-lichtsensor).
- Brug van Wheatstone: in een brug van vier weerstanden is de spanning tussen de twee middelpunten nul als R1 / R2 = R3 / R4; loadcells werken volgens dit principe (HX711-loadcell).
- Stroom meten met een shuntweerstand: zet een kleine weerstand van bijvoorbeeld 1 Ω in de belastingslijn, meet de spanning erover en bereken de stroom van de schakeling met I = V / R; voor grotere stromen past een ACS712-stroomsensor beter.
Veelgemaakte fouten van leerlingen en hoe je ze verhelpt
- De tekenafspraak halverwege een lus veranderen: de ene spanningsval negatief schrijven en een andere positief breekt de vergelijking. Kies de looprichting aan het begin en houd je aan de regel in de tabel.
- Denken dat een negatieve stroom een fout is: een stroom die negatief uitkomt, loopt gewoon de andere kant op. Je hoeft de schakeling niet opnieuw op te lossen; gebruik de waarde met haar teken.
- Te veel of dubbele vergelijkingen opschrijven: KCL opschrijven voor alle n knooppunten levert geen onafhankelijke vergelijking meer op. Houd je aan n − 1 KCL- en b − n + 1 KVL-vergelijkingen en schrijf dezelfde lus niet twee keer op.
- Eenheden door elkaar halen: ohm maal milliampère geeft millivolt, geen volt. Schrijf alles in V, A en Ω of alles in V, mA en kΩ.
- Een LED behandelen als een weerstand: een LED heeft geen vaste weerstand; als hij geleidt, gedraagt hij zich als een ruwweg constante spanningsval (1,8–2,2 V bij rood). Schrijf hem in KVL op als −Vf.
- Aannemen dat de bron ideaal is: USB-5 V ligt meestal ergens tussen 4,75 en 5,25 V en een batterij heeft een interne weerstand. Gebruik in je berekeningen de waarde die je hebt gemeten in plaats van 5 V.
- De gemeenschappelijke massa vergeten: als de GND's van twee schakelingen die door verschillende bronnen worden gevoed niet zijn verbonden, is er geen gedeelde referentie en zijn de metingen zinloos. Details staan in GND en gemeenschappelijke massa.
- De ampèremeter parallel of de voltmeter in serie aansluiten: stroom meet je altijd in serie door de schakeling te openen en spanning altijd parallel over het component.
De wetten van Kirchhoff zijn slechts twee zinnen, en toch liggen ze onder alles wat je in de elektronica berekent: stroom verdwijnt niet in een knooppunt en spanningen sommeren rond een lus tot nul. Samen met de wet van Ohm kun je elke vraag stap voor stap doorwerken, van LED-weerstanden en belaste spanningsdelers tot schakelingen met twee bronnen en vermogensbudgetten. Wil je het geleerde op een echte schakeling uitproberen, bekijk dan de projecten LED, LDR-lichtmeting en LCD-digitale voltmeter in de BlueGrays-app; elk project loopt stap voor stap met je door het schakelschema en de code, zodat je je multimeter naast je kunt houden en je metingen kunt vergelijken met de berekeningen hier.
Veelgestelde vragen
Wat is de stroomwet van Kirchhoff?
De stroomwet van Kirchhoff (KCL) stelt dat de som van de stromen die een knooppunt in vloeien gelijk is aan de som van de stromen die eruit vloeien. Hij is gebaseerd op behoud van lading: lading kan zich in een punt niet ophopen of verdwijnen. Als bijvoorbeeld een stroom van 30 mA zich over twee takken verdeelt en de ene neemt 10 mA, dan neemt de andere 20 mA.
Wat is de spanningswet van Kirchhoff?
De spanningswet van Kirchhoff (KVL) stelt dat de som van de spanningen rond elke gesloten lus, met hun tekens, nul is. Met andere woorden: de spanning die de bron levert, is gelijk aan de som van de spanningsvallen over de componenten in die lus. Als in een schakeling van 5 V de weerstand 3 V laat vallen, blijft er 2 V over voor de LED.
Wat is het verschil tussen de wetten van Kirchhoff en de wet van Ohm?
De wet van Ohm (V = I × R) beschrijft het verband tussen spanning, stroom en weerstand van één enkele weerstand. De wetten van Kirchhoff beschrijven hoe componenten verbonden zijn: hoe stromen zich in knooppunten verdelen en hoe spanningen rond lussen optellen. Om een schakeling op te lossen gebruik je beide: je stelt de vergelijkingen van Kirchhoff op en schrijft de weerstandsspanningen met de wet van Ohm.
Wat betekent een negatieve stroom in de wetten van Kirchhoff?
Een negatieve stroom betekent niet dat je oplossing fout is; het betekent dat de stroom tegengesteld loopt aan de richting die je in het begin aannam. De grootte klopt, dus je hoeft alleen de pijl in het schema om te draaien. Je kunt de waarde met haar teken gewoon in andere berekeningen blijven gebruiken zonder de schakeling opnieuw op te lossen.
Hoeveel vergelijkingen heb ik nodig met de wetten van Kirchhoff?
Heeft een schakeling b takken en n knooppunten, dan zijn er b onbekende stromen. Je schrijft de stroomwet op voor n − 1 knooppunten en de spanningswet voor b − n + 1 onafhankelijke lussen, zodat het aantal vergelijkingen gelijk is aan het aantal onbekenden. Een schakeling met 3 takken en 2 knooppunten heeft bijvoorbeeld 1 KCL- en 2 KVL-vergelijkingen nodig.
Gelden de wetten van Kirchhoff ook voor wisselstroomschakelingen?
Ja, voor momentane waarden gelden ze altijd. In wisselstroomschakelingen met condensatoren en spoelen kun je effectieve spanningen echter niet zomaar optellen; je moet ze met hun fasen optellen, met fasoren of complexe getallen. Bij heel hoge frequenties en op lange transmissielijnen maakt de simpele vorm van de wetten plaats voor golfmodellen.
Projecten om hierna te bouwen
Alle projecten bekijken
Twee LED's om en om laten knipperen
Twee LED's knipperen snel om de beurt: als de ene aangaat, gaat de andere uit, alsof ze elkaar een bal toegooien.

LED laten knipperen
De allereerste hallo van de elektronica: één LED aan- en uitzetten. De Arduino zet de LED met korte tussenpozen aan en uit, zodat het licht snel knippert.

Lichtsterkte meten met een LDR
Wil je zien hoe licht je kamer is, als getal? De LDR, een klein onderdeel dat op licht reageert, meet het licht om je heen en de Arduino schrijft de waarde elke halve seconde naar je computerscherm.

Nachtlampje met LDR
Een klein nachtlampje dat vanzelf aangaat als het donker wordt en uitgaat als het ochtend is.

Lichtsterkte meten met de ESP32 en een LDR-module
Volg in de Serial Monitor in realtime de ruwe ADC-waarde van de LDR-module en het relatieve lichtpercentage, berekend uit referentiewaarden voor donker en licht. Dit percentage is geen luxmeting. Je leert hoe de module gekalibreerd wordt. Ideaal om vóór Project 10 te doen, want je gebruikt het om de drempelwaarde te bepalen.

Raspberry Pi Pico: een externe led aansturen (breadboard)
De volgende stap na de ingebouwde led van de Pico: sluit een externe led aan op een breadboard en bestuur hem via pin GP14. Je leert hoe je elke GPIO-pin van de Pico als uitgang gebruikt, de polariteit van de led (lang pootje = anode/+, kort pootje = kathode/–) en waarom een stroombeperkende weerstand (220Ω) een must is. Zonder weerstand loopt er te veel stroom door de led en kan hij doorbranden.

Digitale voltmeter met lcd-scherm
Ontdek hoeveel spanning een batterij of voedingsadapter geeft met een meter die je zelf hebt gebouwd.

ESP32 ledhelderheid regelen met een potmeter (analoog → PWM)
In dit project regel je de helderheid van een led analoog met een potmeter. De ADC-pin van de ESP32 leest de spanning van 0–3,3 V van de potmeter; die waarde wordt omgezet in een PWM-signaal (pulsbreedtemodulatie) en naar de led gestuurd. Als je aan de potmeter draait, wordt de led dus geleidelijk helderder en zwakker. Met Arduino Core 3.0+ kun je analogWrite() direct gebruiken; op de ESP32-S2/S3 ligt de ADC-resolutie vast op 12 bit.
Meer artikelen
BlueGrays-app
Bouw deze schakeling stap voor stap op je telefoon
Schakelschema, code en onderdelenlijst op één scherm. Meer dan 500 Arduino-, ESP32- en Pico-projecten om te bouwen.
Scan met je telefoon
Richt je camera op de code en de appstore van je telefoon opent.
of open de store

